Wyzwanie współczesnego rynku polega na dostosowywaniu stopy podaŜowej i popytowej tak, aby zmiany i strukturalne zachodziły płynnie, a zarazem w najbardziej optymalny sposób były wykorzystane zasoby pracy. W Polsce od początku lat 90. zakres niestabilności popytu na pracę był bardzo duży. Zmianom strukturalnym towarzyszą zazwyczaj przepływy na rynku pracy pomiędzy zatrudnieniemo i bezrobociem. Jednak w przypadku Polski zmiany na rynku pracy prowadziły do przesunięć zasobów pracy z zatrudnienia do bezrobocia i bierności zawodowej. Spadek popytu na pracę w końcu lat 90-tych przełożył się na gwałtowny wzrost bezrobocia. Od 2003 r. poziom ustabilizował się, a od 2004 r., widoczne jest jego obniżenie. Zjawiska te kształtowały się różnie dla różnych grup wiekowych. O ile odsetek osób bezrobotnych wśród wieku poniżej 45 roku życia obniżał się od połowy 2001 r., to w przypadku osób między 45 a 54 rokiem można mówić jedynie stabilizacji. Drugim ważnym czynnikiem różnicującym sytuację jest wykształcenie. Chociaż przyrost osób bezrobotnych z wykształceniem wyższym był największy, to prawdopodobieństwo pozostawania tych osób bez pracy przez dłuższy czas pozostawało najniższe.